hkjzhv

بگذار بخندیم
به نگرفتنت
با اولین کام شعله ی نم خورده ی کبریت
زیر این باران
...
هوا خط خطی شده
جایی برای پریدن مگس هم نیست حتی زیر لای این همه چین و چروک
آسمان را که بهم بزنی
خمیری می شود
که حروفش شیشه خورده داشت
و مگس هم روی آن نمی شیند حتی
...
خاکسترت را به باد نمی دهم
ققنوس ها که منقرض شده اند
ولی شاید از زیر گرد خاکستری
روزی
مگس ها
وارث آسمانی بشوند
که روزی خوب بود

پرده ی دویست و نود و چهار هزار و ششصد و دوم

بدیش اینه که آدمو تنبل می کنه؛
یعنی به جای اینکه تو دل لحظه و تو دل موقعیت باشی؛ سعی می کنی یه فاصله مناسب ازش بگیری تا بتونی به بهترین شکل منجمدش کنی و بعداً به قول عمو شلبی پیر لابد وقتی هشتاد و چهار سالت شد از فریزر بیاریشون بیرون و این موجودات حالا بی رنگ و بی بو و بی مزه رو گرم کنی و آب کنی تا پاهای پیرتو بزاری توش و گرم بشی...
خیلی بده که بعد از یک سال و اندی بخوای خبر مرگت به دلیلی که خودتم نمی دونی بلاگ نصفه نیمه تو دوباره ردیفش کنی و لی می بینی که واقعاً هیچ حرفی برا گفتن نداری؛ یه مشت مهملات به اسم شعر؛ یه سری خط خطی به اسم کار گرافیکی و یه مشت موجود منجمد بیرنگ و بی بو و بی مزه به اسم عکس؛

همش همین.